Ode aan Madonna.

Deze week onze tuinman op bezoek (of beziek)...om 3 u 's nachts. Plotseling licht aan in de tuin. Ik naar buiten, pa met het geweer in de aanslag. Tuinman komt uit tuinhuis, ha zegt hij, ik wou hier komen slapen. Tja, hij was al 14 uur spoorloos gesignaleerd en had al in iedereen zijn tuin proberen zijn kamp op te slagen, tevergeefs. Bij ons dan, want die hebben een grote vijver voor hun huisje. Waarom niet. Nu moet je weten dat onze tuinman - we zullen hem Jos noemen - , een borderline patient genoemd wordt. Nu als hij een borderline patient is, zijn jullie allemaal gore klootzakken en volledig beyond borderline (waar ik in geloof - Opus Dei , Markus VI, vers 12). Ik zou net hetzelfde doen moest ik zo een pokketeringwijf thuis hebben rondlopen. Een verpleegstertje dan nog wel. De ergste soort. Alles voor een ander en niks voor mij. Dat arrogante klitzuigende wrattenhoofd, die huppelende kuttemefrutteslut, die hamsterpijpende afgedankte straathoer, die schapenhoedster uit de Balkan, die scheefgeneukte bizonscheet, die befsnol, dat schoolhoertje met schimmelkaas op haar doos, dat pokketeringtakkewijf, die Tibetaanse krabhamster, wel... hier is je welverdiende loon jij archelogisch kontfossiel. Madonna wast het al in 1986, met Borderline. Een song met een veel diepere betekenis, die de zielroerselen raakt en je met een RSI lul laat zitten avant la lettre. Sartre achterna, en blond, dus ze wist ALLES. Madonna, ... Maak me gek tijger!