winter food

een schreeuw, een kreet
hoe slenter en sleur ik me verder
door wind en weer
van haar naar hut
sluit ik me af
de zweem van oude knarren
neem beslag op mijn vrijheid
verantwoordelijkheidszin alom
maar trommelgeroffel doorbreekt
mijn gezichtsveld
laat nu niets meer toe
en ondoorgrondelijk
lijkt mijn invoeging van
bovenaards
sociaal gedrag
doch brul ik
dat het een lieve lust is
en verhef ik dagdagelijks
mijn stem
om toch te moeten doorgaan
en onnodig opgewonden
geraken
van een stinkende
rotte truffel
bedankt!